Het anarchistische circus van Sexton Creeps

De Sexton Creeps zijn “moeilijk om in te komen”, waarschuwt een kenner. “Ze komen uit de kunst en je moet wel een beetje van psychedelische muziek houden.” Ongeveer een uur later gooit de zanger zijn microfoondraad als een lasso om het publiek heen. Hij probeert ze dichterbij te trekken, maar het publiek staat al helemaal vooraan.

Foto: Jan Westerhof

Floris Bates & The Rented Friends
Het voorprogramma Floris Bates & The Rented Friends brengen tropische vrolijkheid, seksuele frustratie en een flinke dosis fijne foutheid. Bates moet het eerste album nog uitbrengen, maar volgens Vera is het een “klassiek geschoolde jizz-jazz pop talent”. Ja, u leest het goed. De man uit Haarlem staat gekleed in hawaïshirt volledig op zijn gemak op het podium, geflankeerd door onder andere een gitaarspelende piraat. Het is een soort slackermuziek dat doet denken aan de Canadees Mac Demarco, inclusief de plik-plok reverbgitaartjes en uitgebeelde teksten.

Een van de nummers gaat over het op zoek gaan naar een mango in de woestijn. Het heeft de toon van een Hunter S. Thompson verhaal. Geen idee of de band ooit echt in de woestijn geweest is. Maar of ze ooit op de bank zaten terwijl ze volledig overtuigd waren dat ze zich in de woestijn bevonden? Hoogst waarschijnlijk wel.

Sexton Creeps
Lesbian Skies is het inmiddels vierde album van de Sexton Creeps. Mocht je de Creeps niet kennen en wil je weten wat voor vlees je in de kuip hebt, bekijk dan even devrachtwagenclip, de wat abstractere animaties of koffievideo. Het zijn een stel zeer goed gemaakte en originele clips.

De muziek, de hoofdattractie, balanceert alleen wat op het randje. In Vera pompen de zes leden van de band soms…..Lees verder op 3voor12/Groningen

Advertenties

3voor12/Groningen: Topplaat of Onderzetter: The Tightropes – 3D Music

Hoewel de solo’s er nog steeds zijn, verwijderen The Tightropes zich op hun nieuwe EP 3D Music wat meer van het bluesgeluid waar ze bekend om staan. Het is een stap die de plaat een duidelijkere vorm geeft dan de vorige EP; minder Stevie Ray Vaughan, meer groovende gitaarriffs afgewisseld met jazzy akkoorden. Deze vrijdag presenteert de band hun werk in The Sugarfactory, Amsterdam.

De gitaarriffs van The Tightropes doen denken aan een genre dat in de jaren negentig de absolute koning van de rockmuziek was. U kent de sound wel: richtermachines die aanslaan bij Rage Against The Machine op Pinkpop, de Red Hot Chili Peppers die de studio induiken met funkproducer George Clinton. Dat soort dingen. Het is muziek die bijna even oud is als de 23-jarige bandleden zelf.

Dat The Tightropes hun inspiratie trekken uit een blik legendarische muziek is geen verrassing. Zeker wanneer je de Spotifylijst beluistert die de zanger en gitarist Marco Boers eerder voor 3voor12 groningen maakte. Maar het mooie aan deze plaat – ze hebben eerder een EP en drie singles uitgebracht – is dat de band hier bij vlagen ook een sterkere eigen identiteit laat zien….Lees verder op 3voor12/Groningen

Beans & Fatback reanimeert retro in de Vera

Je herkauwt gewoon iets goeds tot iets matigs, je speelt met oude geluiden die ‘cool’ klinken—retro dus. Maar ondertussen verloochen je de Groten der Muziekgeschiedenis. Ray Charles, Aretha Franklin, John Lee Hooker; zij speelden iets nieuws vanuit de ziel. Beans & Fatback kennen die ziel, voelen die ziel en laten ook nog eens alle meisjes in de Vera dansen.
[Foto: Donald van Tol]
Goed, de titel van dit stuk klopt wellicht niet helemaal. Retro kan niet gereanimeerd worden, want het heeft nooit geleefd. Bands zoals The White Stripes, The Black Keys en ja, zelfs de Rolling Stones spelen allen met geluiden van vroeger. Maar ze zijn niet retro. Het vocabulaire van hun helden, de oude bluesman Muddy Waters in het geval van de Stones, is dat van hen geworden. Het moge duidelijk zijn: retro-muzikanten staan even dicht bij hun helden als een Nederlander met een baret en een stronk knoflook bij een Fransman.
Doodskistgitarist
Passend is dan dat Beans & Fatback op 31 oktober, Halloween, de Vera laten zien dat ze alles behalve retro-zombies zijn. Afgezien van de pet van Onno Smit is de schijn van vroeger totaal afwezig. Nee, deze mannen (en vrouw) onder leiding van Smit, voorman van The Lefties Soul Connection, kennen de taal van de muziek. Alleen al het skeletachtige gitaarspel van Paul Willemsen (Supersub) moet daar genoeg bewijs voor zijn. Vergeet Anne Soldaat. Meer van deze man. Zijn solo’s snijden dof voor het ritme langs alsof zijn gitaar een mes is dat nooit bot wordt. Het geluid lijkt op te stijgen uit een gammele doodskist. Keith Richards zou trots zijn.Dat we hier te maken hebben met sessiemuzikanten die eindelijk, zonder obstakels, de innige liefde met hun eigen muzieksmaak mogen bedrijven is één van de grootste sterktes van Beans & Fatback. De bezetting van de band wisselt, maar sinds 2009 spelen onder andere Willemsen, Daniel Rose (C-mon & Kypski), Toon Oomen, Cody Vogel (Lefties Soul Connection), Jeroen Tenty, Jet Stevens (Fay Lovsky) en Gerhardt in de groep. Gerhardt verzorgt de achtergrondzang, tamboerijn en andere percussie-instrumenten, maar fungeert tegelijkertijd als een onuitputtelijke mascotte, terwijl hij roepend en gesticulerend over het podium loopt….Lees verder! Er is nog meer op 3voor12/Groningen

Recensie Peter Heller: Hé, de wereld vergaat weer in Amerika

De wereld vergaat maar al te vaak voor Amerikaanse schrijvers. Waar komt dat gefantaseer over het einde toch vandaan? Ook Peter Heller, onder andere journalist bij National Geographic, werd in zijn literaire debuut De Hondsster verleid tot een apocalypsfantasie.

Het is redelijk veilig om te stellen dat realisme het al tijden goed doet in de boeken- en filmwereld. Een waargebeurde verhaal verkoopt, zij het met een schepje fictie erop. Kijk naar Oscarwinnaar Argo, maar ook naar de favoriete tijdsbesteding van menig Nederlandse auteur: semiautobiografische boeken schrijven, het liefst nog met een hoofdpersoon die dezelfde naam heeft als de schrijver.

Arjen van Veelen gaf in nrc.next een mooi voorbeeld van onze relatie met het abstracte, de tegenhanger van het realisme. Het publiek had bij de portretwedstrijd van prinses Beatrix een felrealistisch portret gekozen. Abstractie zijn we zat, beargumenteerde Van Veelen, omdat we daarvan al meer dan genoeg hebben in onze virtuele wereld.

Altijd apocalyps
Het invullen van het einde van de wereld – of in elk geval het einde van onze beschaving – is een geoorloofde en populaire uitzondering op de afkeer van het abstracte. Het mag omdat, laten we eerlijk wezen, het weleens zou kunnen gebeuren. In een maatschappij waar we van nieuwsbericht tot nieuwsbericht leven, lijkt het nou eenmaal vaak alsof we van crisis tot crisis leven……Lees verder op 8WEEKLY.nl

Recensie Guus Bauer – Het Geheim van Treurwegen

Het was voor schrijver en recensent Guus Bauer een merkwaardige ontdekking: tussen Nederland en België stond tijdens de Eerste Wereldoorlog een hek om de vluchtende zuiderbuur tegen te houden. Het hek is de spil geworden in zijn avontuurlijke roman Het geheim van Treurwegen.

‘Gedurende de Grote Oorlog zijn ongeveer duizend landgenoten gestorven door den dodendraad.’ Toen Bauer dit zinnetje van de Vlaamse schrijver Willem Elschot las in een biografie, wist hij dat hij een grijs gebied in de geschiedenis aangetroffen had. Het onderzoek dat Bauer vervolgens gedaan heeft en in zijn roman verwerkt heeft is bewonderenswaardig.

Grootvader vertelt
Op het middelste segment van het hek, dat door de Duitsers in België gebouwd was met behulp van dwangarbeid, bleek genoeg elektriciteit te staan om je bloed te laten koken en je ingewanden zwart te blakeren. Maar voor de bewoners van de grensstreken was een dergelijke uitvinding, net als het gebruikte prikkeldraad, absoluut een nieuwigheid. Veel….lees verder op 8weekly.nl

3VOOR12/Utrecht: Leugentje om bestwil bij tweede theatertour – Roosbeef doet gewoon waar ze zin in hebben

ImageRoosbeef begint binnenkort met haar tweede theatertour ‘De Grote Demo Show’. De show wordt vergezeld met de release van de EP ‘Warüm’, een plaat met “kleine Roosbeef liedjes”. Voor de eerste try-out is de vloer van Tivoli de Helling gevuld met klapstoeltjes en, zoals het een intieme theaterset behoort, durft niemand op te staan om een biertje te halen. De aankondiging op de website is ook veelbelovend: in ‘De Grote Demo-Show’ gaat de band terug naar het ontstaan van hun liedjes……Lees verder op de site van 3VOOR12/Utrecht

Recensie voor Holland Doc 24: The Betrayal

In de documentaire ‘The Betrayal’ probeert de Noorse Karen te herinneren wat haar als tiener bezield heeft om haar krakersvrienden te verraden aan de neonazi’s. Terloops is de film een venster op de politieke wereld van Oslo, waar halverwege de jaren negentig botsingen plaatsvinden tussen jeugdige groepen antifascisten en extreemrechts.

Extreemrechts in Noorwegen verdient niet zonder reden een zekere belangstelling op dit moment. The Betrayal wordt namelijk twee dagen voor de herdenking van het drama op Utøya uitgezonden. Een schietpartij waarin de radicale Anders Breivik verkleed als politieagent zevenenzeventig jongeren vermoordde die lid waren van de Noorse arbeiderspartij.

In The Betrayal sluit Karen, de maakster en de hoofdrolspeelster van de documentaire, zich rond haar 15e aan bij de antifascistische jeugdgroepering ‘Blitz’. Als jongste van de groep vindt Karen echter niet het thuis waar ze naar op zoek is. Ze maakt een beslissing waar ze zichzelf later nauwelijks nog voor kan vergeven: ze wordt een spion voor de neonazi’s.

Breivik noemt in 2009 op een forum het krakersbolwerk Blitz als reden voor het oprichten van een Noorse variant van de English Defense League (de extreemrechtse sympathisanten van Geert Wilders). In hoeverre biedt The Betrayal  dan een inzicht in wat er rondspookt in Breiviks gedachten? Komt Breivik uit een milieu waar spanningen tussen ultrarechts en links al tijden….. Lees de rest van dit artikel op de website van Holland Doc 24.